Zamieniaj znaczniki czasu Unix na daty i odwrotnie, w sekundach, milisekundach, mikrosekundach lub nanosekundach, w każdej strefie czasowej IANA.
Jednostkę rozpoznajemy automatycznie. Możesz też wymusić sekundy, milisekundy, mikrosekundy lub nanosekundy.
Przykłady: 1786435200 · 1786435200000 · 2026-08-11 · 2026-08-11 10:00 · 2026-08-11T08:00:00Z
Przeliczenia odbywają się lokalnie w przeglądarce. Wartości nie trafiają na serwer.
Najpierw odpowiedź, po którą przyszedłeś; formaty techniczne są zgrupowane niżej.
—
—
—
—
—
Wpisz po lewej znacznik czasu lub datę, a wynik pojawi się tutaj. Nic nigdzie nie wysyłamy: wszystko dzieje się w tej karcie przeglądarki.
Policz odstęp między dwoma momentami bez osobnego kalkulatora. Przydaje się przy logach, TTL, cache i tokenach. Oba pola przyjmują te same formaty co konwerter powyżej.
Wklej do 500 wpisów, po jednym w wierszu. Znaczniki czasu i daty można mieszać; każdy wiersz rozpoznajemy osobno.
Przykłady podążają za konwerterem. Wybierz język i skopiuj fragment; część ułamkową obsługujemy tak, jak faktycznie robi to dane środowisko.
Każdy fragment powstaje dla jednostki pokazanej powyżej, więc wartość w milisekundach nigdy nie zostanie po cichu pomnożona przez tysiąc drugi raz.
To, co naprawdę się liczy, w formie do przeskanowania wzrokiem, a nie ściany tekstu.
Czas Unix liczy sekundy, które upłynęły od 1 stycznia 1970 roku, godziny 00:00:00 UTC, czyli od chwili nazywanej epoką. Jedna liczba całkowita, bez reguł kalendarzowych, bez ustawień regionalnych, bez strefy czasowej: dlatego niemal każdy log, każda baza danych i każde API używa jej wewnętrznie, a na czytelną datę zamienia dopiero na samym końcu.
Dzisiejszy znacznik czasu ma 10 cyfr w sekundach i 13 w milisekundach, i stąd bierze się popularna reguła kciuka. To jednak tylko reguła kciuka: liczba cyfr zależy od daty, wartości ujemne ją łamią, a mikro i nanosekundy dokładają po trzy cyfry. Ten konwerter patrzy zamiast tego na rząd wielkości liczby, mówi, co z tego wywnioskował, i pozwala go poprawić.
Znacznik czasu wskazuje jedną chwilę, taką samą na całym świecie. Strefa czasowa decyduje wyłącznie o tym, jak tę chwilę zapiszemy, i dlatego 1786435200 to 09:00 w Londynie i 17:00 w Tokio tego samego dnia. Czas letni też należy do zapisu, więc to narzędzie pobiera każde przesunięcie z bazy IANA w Twojej przeglądarce, zamiast je wyliczać.
32-bitowa liczba całkowita ze znakiem pomieści sekundy Unix tylko do wartości 2147483647, czyli do 19 stycznia 2038 roku, godziny 03:14:07 UTC. Sekundę później przekręci się na rok 1901. Dotyczy to tego jednego sposobu przechowywania, a nie samego czasu Unix: systemy 64-bitowe i wszystkie dzisiejsze popularne języki są bezpieczne. Problem wciąż bywa realny w 32-bitowym oprogramowaniu wbudowanym, w binarnych formatach o stałej szerokości pól i w starych kolumnach całkowitoliczbowych, których nikdy nie poszerzono.
Epoka Unix to 1 stycznia 1970 roku, godzina 00:00:00 UTC. Znacznik czasu Unix zlicza sekundy, które upłynęły od tej chwili, więc jest jedną liczbą wskazującą moment w czasie bez potrzeby sięgania po kalendarz, ustawienia regionalne czy strefę czasową.
Znacznik czasu Unix to przesunięcie względem ustalonej chwili, więc nie jest „w” żadnej strefie czasowej. Zwykle mówi się o nim UTC, bo sama epoka jest zdefiniowana w UTC. Strefy zaczynają mieć znaczenie dopiero wtedy, gdy zamieniasz liczbę na czytelną datę, i dlatego ten sam znacznik pokazuje inną godzinę na zegarze w Warszawie i w Tokio.
Niemal na pewno dlatego, że jest w milisekundach. JavaScript, Java i większość API w formacie JSON liczą milisekundy, co mnoży wartość przez tysiąc i dokłada trzy cyfry. Liczba cyfr to dobra wskazówka, ale nie reguła: ten konwerter dobiera jednostkę na podstawie rzędu wielkości i pozwala ją zmienić.
Wyłącznie rozdzielczością. 1786435200 i 1786435200000 to ta sama chwila, tyle że druga postać potrafi wyrazić ułamki sekundy. Pomylenie ich to najczęstszy błąd przy znacznikach czasu i łatwo go rozpoznać: odczytana jako sekundy wartość wypada w 2026 roku, a te same cyfry odczytane jako milisekundy trafiają w styczeń 1970.
Tak, w postaci liczb ujemnych. -86400 to 31 grudnia 1969 roku. Część starszych systemów i baz danych przechowuje tę wartość jako liczbę bez znaku i odrzuca wartości ujemne, więc data sprzed 1970 roku potrafi przejść przez jeden system i zepsuć się w następnym.
Nie. To zaleta, nie brak: przechowywanie chwili i formatowanie jej dla każdego odbiorcy osobno sprawia, że log pozostaje czytelny w różnych regionach. Jeśli potrzebujesz również pierwotnego czasu lokalnego, zapisz obok znacznika identyfikator strefy IANA.
W powłoce: date +%s. W JavaScripcie: Math.floor(Date.now() / 1000). W Pythonie: int(time.time()). W PHP: time(). W SQL: EXTRACT(EPOCH FROM NOW()) w PostgreSQL albo UNIX_TIMESTAMP() w MySQL. Wartość na żywo u góry tej strony to dokładnie ta sama liczba.
Znacznik czasu Unix zapisany w 32-bitowej liczbie całkowitej ze znakiem kończy się 19 stycznia 2038 roku o godzinie 03:14:07 UTC, a kolejna sekunda przekręca go na rok 1901. Współczesnych systemów i języków 64-bitowych to nie dotyczy, ale oprogramowanie wbudowane, stare formaty plików i 32-bitowe kolumny w bazach danych wciąż bywają narażone.
Każde przeliczenie wykonuje Twoja przeglądarka. Żaden znacznik czasu, data ani wklejona lista nie trafiają na serwer.
Lodash to jedna z najczęściej używanych bibliotek narzędziowych w ekosystemie JavaScript, szczególnie w starszych i firmowych bazach kodu. es-toolkit to nowoczesna alternatywa zbudowana wokół TypeScript, modułów ES, tree-shakingu i mniejszych bundli. Pytanie nie brzmi, czy Lodash nadal działa. Działa. Lepsze pytanie to czy Twój projekt wciąż potrzebuje ciężaru i starszych wzorców, które za nim idą, czy może szczuplejsza, opisana typami opcja lepiej pasuje do Twojego stosu w 2026 roku.
Axios stał się domyślnym klientem HTTP dla wielu zespołów JavaScript, ponieważ oferował czyste API, zanim Fetch stał się standardowym prymitywem przeglądarki. Dziś wiele zespołów może używać natywnego Fetch bezpośrednio albo wybrać Ky, niewielki wrapper dodający wygodę bez pełnego ciężaru Axiosa. Właściwy wybór zależy od tego, czy naprawdę potrzebujesz funkcji specyficznych dla Axiosa, takich jak interceptory i istniejące wrappery, czy też lżejsza, bardziej nowoczesna warstwa zapytań lepiej pasuje do twojej aplikacji.
Moment.js był kiedyś domyślną biblioteką dat dla aplikacji JavaScript, ale nowoczesne stosy frontendowe zwykle potrzebują mniejszych, bardziej modularnych i lepiej poddających się tree-shakingowi narzędzi. date-fns dostarcza narzędzia do obsługi dat jako niezależne funkcje, co czyni go lepszym wyborem dla wielu nowoczesnych aplikacji. Decyzja jest zwykle prosta dla nowych projektów: Moment.js może pozostać w kodzie legacy, ale date-fns często jest lepszym wyborem dla nowego rozwoju.